rüyalarınız, içinizdeki o gizli, esrarını ele vermez büyücü,
siz çarşaflarınızın arasında,
bütün tehlikelerden uzak,
güvenle yattığınızı sandığınız bir anda,
usulca ruhunuza sokulup,
sizden habersiz oralara yığılmış cephanelikleri
birer birer ateşleyiveriyor.
infilaklarla sarsılarak uyanıyorsunuz.
hayatınızda olmayan birini hayatınıza almak,
ona dokunmak,
onun sesini duymak için kıvranırken buluveriyorsunuz kendinizi…

özlemek, o yakıcı istek,
bilinen herşeyi ve önem sırasını değiştiriveriyor.
özlediğiniz ise çok uzaklarda…
yanında olmasını istediğiniz halde
yanınızda olmayan bir tek kişi,
yanınıza bile yaklaşmadan,
hatta onu özlediğinizden
ve onu i! stediğinizden haberdar bile olmadan,
bütün hayatı,
bütün görüntüleri eritip
başka kılıklara sokuyor…

Was it in a dream?

Was it just a dream?

I know, yes I know.

Seemed so very real,

It seemed so real to me.

abartı… sabahlara kadar aşkından uyuyamayan, gâm’a müptelâ olan bir insan garip geliyo bana… rüyalarda görebilmek için bile olsa uyur insan… yalnız kalmak istiyorum geyiği var bi de. kimse yalnız kalmak istemez hayatta, istememeli. isteyeni asmalı kesmeli kellesini uçurmalı. yalnızlık Allah’a mahsustur bilmez misin bre gafil?… kimse yalnız değildir aslında. kalmak ister işte böyle deli divane. yalnız bırakmazlar, bırakmamalılar kimseyi, kimse yalnız kalmasın, sevenler ağlamasın… ben yandım eller yanmasın. sevdânın aşkın nârına… nice şairler ozanlar evliyalar enbiyalar anlatmış bu aşkı, nârını, yolunu, yordamını… aşık ol ki yanasın. yanmazsan aşık olamazsın. aşık olursan yanarsın.. yanmadın ki aşığım sanasın. yandığını anladığında aşık olduğunu anlarsın. anlarsın ki artık iş işten geçmiştir. vay benim halime demenin bi getirisi olmaz aksine bi çok şeyi götürür senden. bazen de yanıyorum sanarsın, tuttuğun eldir içini yakan, onun yüreğindeki kordur seni senden alan. sen aşık olmamışsındır, aşkın sıcaklığından yanmışsındır. senin olmayan aşkın ateşi seni de yakmıştır. aşığım sanarsın. halbuki tenini yakan onun aşkının nârıdır. yüreğin yanmalı aşkından oysa. ona dokunmaya kıyamaman, elinle değil yüreğinle yanman lazım… yanarsın, yanarsın, sonra bir de bakarsın ki… saçmalamayı bile beceremiyorum. napıyım. orta okulda türkçe sınavı olurdu. %60 türkçe %40 kompozisyon. 60 alırdım hep.(o kadar da iyiydim yani pff) yazmazdım hiç bişey. korkardım yazmaya. hoca okuyup da gülecek sanırdım. gülüp dalga geçecek diye korkardım. korkardım kendimi ifade etmeye. korkardım hissettiklerimi anlattığımda ne hissettiğimi anlarlar mı ki diye. sonra sonra ifade etmeye etmeye ifadesizleşmeye başladım. hissetmemeye başladım hissettiklerimi. sonra da ölücez zaten hepimiz.